Boek Deepstate
Onderwerpen
- ➔ AOW
- ➔ Banencarrousel
- ➔ De Deepstate
- ➔ Gasboringen
- ➔ Kernenergie
- ➔ Lekken
- ➔ Monarchie
- ➔ Tata Steel
- ➔ The Great Reset
Instanties en organisaties II
- ➔ PS
- ➔ ROB
- ➔ RvS
- ➔ SBR
- ➔ Sleutelfiguren
- ➔ The Blackrock Foundation
- ➔ The Heritage Foundation
- ➔ Top Ambtenaren
- ➔ WEF en Bilderberg
- ➔ WWR
Wie de politieke dynamiek in Den Haag van een afstand bekijkt, ziet dat het Nederlandse regeringsbeleid een opmerkelijk constante lijn vertoont. Dat heeft te maken met de Europese Unie, waar veel van het beleid al is voorgekookt, al dan niet in overeenstemming met wereldwijde afspraken met het World Economic Forum, Bilderberg en verschillende invloedrijke denktanks. Tijdens en na regeringswisselingen gaat het besturen van Nederland achter de schermen dus door op de eenmaal ingeslagen weg. Of het nu gaat om belangrijke milieu- en klimaatafspraken, vluchtelingenbeleid, wettelijke bepalingen of vooraf vastgestelde doelen. Zelfs grote politieke verschuivingen of kabinetscrisissen hebben daardoor nauwelijks effect op het lopende beleid. De ultieme paradox hiervan zagen we bij de formatie van het kabinet-Schoof, waarbij niet een gekozen volksvertegenwoordiger, maar een partijloze oud-topambtenaar als premier werd aangesteld. Het was het zichtbare bewijs dat de scheidslijn tussen politieke macht en ambtelijke sturing definitief is vervaagd.
In het huidige politieke debat worden zowel de burger als de Tweede Kamer vaker dan wenselijk richting een vooraf bepaald doel geleid. Beleidsinformatie wordt gecondenseerd, vereenvoudigd en soms emotioneel gekleurd, waarbij de volledige complexiteit van een dossier buiten beeld blijft. Dit proces van framing werkt vooral versterkend door wat wel de ‘kenniskloof’ wordt genoemd: het verschil tussen de gespecialiseerde expertise van topambtenaren en technocraten, en het bredere, vaak algemenere referentiekader van het volk en de parlementariërs.
Die kloof vertaalt zich in een machtsongelijkheid. Topambtenaren en experts van denktanks beheren dossiers die diep technisch en juridisch zijn. Zij leveren de samenvattingen en indringende adviezen aan de Eerste en Tweede Kamer, en ook aan de nieuwe bewindspersonen die het lopende beleid moeten continueren. Kabinets- en Kamerleden moeten vervolgens op basis van deze verkorte weergaven beslissingen nemen, vaak onder zware tijdsdruk. De praktijk leert dat veel volksvertegenwoordigers generalisten zijn met beperkte tijd om zich te verdiepen in de nuances van complexe garantstellingen of juridische contingenties, waardoor scherp doorvragen moeilijk blijft. Omdat zij daarbij afhankelijk zijn van het ambtenarenapparaat, worden afwijkende politieke keuzes vaak gepareerd met lopende wetgeving of reeds gemaakte afspraken.
Het effect is merkbaar in de manier waarop debatten stroef verlopen, zonder dat er uiteindelijk fundamentele wijzigingen tot stand komen. Tegelijkertijd neemt de technocratische voorbereiding van beleid de overhand. Ingehuurde experts maken de analyses en ontwerpen de oplossingen, waarna de democratische controle uitsluitend nog wordt ingezet om voorstellen formeel te bekrachtigen. De Kamer dreigt daarmee te verworden tot een stempelmachine in plaats van een kritische tegenmacht. Deze dynamiek verklaart waarom grote, financieel risicovolle beslissingen over internationale steun, garanties of complexe verdragsconstructies regelmatig geruisloos doorgang vinden.
En dan is er de parlementaire enquête: het zwaarste instrument dat de Kamer heeft, maar per definitie een maatregel achteraf. Dat maakt de enquête tot een paradoxaal wapen. Wanneer de Kamer een enquête start, zoals bij de toeslagenaffaire of de corona-enquête, is dat vaak het ultieme bewijs dat de reguliere controle vooraf tekortgeschoten is. De fouten zijn dan al gemaakt, de levens van burgers zijn in sommige gevallen al ontwricht, de middelen zijn besteed en de risico’s zijn realiteit geworden. Enquêtes zijn onmisbaar voor waarheidsvinding en het trekken van lessen, maar ze herstellen geen geleden schade. Bovendien eisen ze veel tijd en geld, wat in schril contrast staat met de snelheid en doeltreffendheid van emotionele framing en technocratisch handelen.
Het is een bittere constatering dat het belangrijkste instrument van onze democratische tegenmacht pas echt tanden krijgt wanneer het kwaad al geschied is. Wil de Tweede Kamer haar controlerende rol effectiever uitoefenen, dan vraagt dat om een structurele versterking van kennis, tijd en middelen, en een bewuste strategie om framing te herkennen en te neutraliseren. Zonder die versterking blijft het risico bestaan dat ingewikkelde, risicovolle besluiten achter de schermen worden genomen in de schemerzone van een deep state.
Wie bestuurt Nederland écht?
Verkiezingen komen en gaan, kabinetten vallen, nieuwe gezichten verschijnen op het Binnenhof. Toch lijkt de koers van Nederland opvallend weinig te veranderen. Toeval, of schuilt er achter de schermen een macht die verder reikt dan de politiek?
In dit prikkelende boek onderzoekt de auteur de invloed van de ambtelijke top, de Europese Unie, internationale denktanks en mondiale netwerken op het Nederlandse beleid. Aan de hand van actuele voorbeelden laat hij zien hoe complexe dossiers, beleidsvorming en besluitvorming vaak een eigen dynamiek volgen, ongeacht de politieke kleur van een kabinet.
Van klimaatbeleid en migratie tot wetgeving en bestuurlijke continuïteit: hoe groot is de invloed van gekozen volksvertegenwoordigers werkelijk? En welke rol spelen topambtenaren, experts en internationale organisaties, zoals het WEF en Bilderberg bij het bepalen van de koers van Nederland?
Bij Klaus Schwab van het World Economic Forum (WEF) werd in zijn werkkamer thuis een afluisterapparaat aangetroffen bij een routinematige veiligheidscontrole in zijn privéwoning in Genève, vlak bij de locatie van het World Economic Forum. Het apparaat is mogelijk in de afgelopen drie jaar geplaatst. Er is inmiddels aangifte gedaan en een onderzoek gestart met als doel de verantwoordelijken voor de plaatsing op te sporen. Vorig jaar vertrok Schwab bij het WEF na beschuldigingen van wangedrag op de werkvloer en een conflict met de leiding. Schwab zou onder meer vrouwelijke medewerkers ongepast hebben behandeld. Ook zouden hij en zijn vrouw ongeautoriseerde uitgaven hebben gedaan. De organisatie achter de jaarlijkse topbijeenkomsten in Bij de jaarlijkse WEF-top in het Zwitserse skioord in januari komen wereldleiders, staatshoofden, ministers, bankiers en topbestuurders uit het bedrijfsleven bijeen. De in Duitsland geboren Klaus Schwab was jarenlang het gezicht van de organisatie. Eerder dit jaar trad opman Børge Brende af. Dat deed hij nadat bekend was geworden dat hij banden had met de veroordeelde zedendelinquent Jeffrey Epstein.
Dit boek biedt een kritische analyse van de groeiende afstand tussen politiek, bestuur en burger. Het daagt de lezer uit om opnieuw na te denken over democratie, macht en de vraag die steeds vaker wordt gesteld: wie bestuurt Nederland eigenlijk?
Een uitdagend en controversieel boek voor iedereen die geïnteresseerd is in politiek, bestuur en de krachten achter de schermen.
Lees er alles over in ons boek “van Deepstate tot Schaduwkabinet”
Terug naar nieuwsoverzicht
Terug naar blogoverzicht
Terug naar blogoverzicht
Reactie achterlaten?
Deze informatieve blog wordt u aangeboden door BVS Taxi Ter Aar
Om uw privacy en de veiligheid van deze website optimaal te waarborgen, maken wij geen gebruik van een online contactformulier.
U kunt uw reactie of vraag direct en veilig sturen naar: redactie@bvs.nl of via onderstaande knop.