De Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst (FIOD) heeft doorzoekingen verricht in drie panden van Charles Ratelband (46), de zoon van Emile Ratelband. De FIOD doorzocht twee woningen en een bedrijfspand in Arnhem, Utrecht en de gemeente Renkum. Hierbij werd beslag gelegd op de fysieke en digitale administratie, gegevensdragers en meerdere voertuigen. Het strafrechtelijk onderzoek begon na een vooronderzoek en een officiële aangifte van de Autoriteit Financiële Markten (AFM). Ratelband jr. is enig bestuurder en aandeelhouder van de betrokken ondernemingen.
Ratelband wordt verdacht van verduistering en witwassen. Vanaf 2020 zou hij circa 23 miljoen euro hebben ontvangen van beleggers. Dit geld zou niet gebruikt zijn voor de beloofde groene investeringen, zoals windturbines, zonneparken of waterstoftechnologie, maar voor het financieren van rentebetalingen aan beleggers, voor circa 700.000 euro aan directe overboekingen naar privérekeningen en voor zijn riante levensstijl, management- en reiskosten inclusief sauna’s en massages. Ratelband verdedigde de 9.000 euro aan wellnesskosten door te stellen dat deze uitgaven “nodig waren voor zijn gezondheid” en dat het fonds niet zonder hem kon. Daarnaast zou het het geld gebruikt zijn voor de aankoop van het historische rijksmonument Huis Mariëndaal bij Arnhem in december 2019 voor 1 miljoen euro dat werd gepresenteerd als het nieuwe hoofdkantoor van zijn fondsen
Het geld werd eveneens gebruikt om reclame te maken in het televisieprogramma Business Class van Harry Mens om zijn ‘Windsharefund’ te presenteren. Veel geld werd gestoken in promotie zoals met Windsharefund-reclames op televisie, in bushokjes en in tijdschriften. Via Windsharefund zou Charles gaan investeren in windmolens op het Duitse vasteland. Beleggers konden al vanaf 500 euro instappen via een ‘klimaatobligatie’ met een looptijd van bijvoorbeeld tien jaar, waarbij het fonds hen elk jaar rente uitbetaalde en na tien jaar de hoofdsom zou terugbetalen.
Een veiliger investering was er bijna niet te vinden, legde Ratelband uit. De Duitse overheid koopt windenergie immers tegen een vaste prijs op; dat is daar bij wet geregeld. De vraag of je je geld terugkrijgt, was volgens hem eigenlijk de vraag of de Duitse overheid ooit failliet zou gaan en dat gebeurt natuurlijk niet zo snel, zei hij.
Op de vraag van Harry Mens waarom Ratelband zich niet richtte op grote banken en verzekeraars, maar het geld zocht bij kleine beleggers vanaf 500 euro, antwoordde hij met een uitnodigend gebaar: “Wij vinden het juist leuk dat iedereen bij ons welkom is. Iedereen om ons heen kan meedoen.”
In het programma claimde hij ook dat een deel van de opbrengst zou worden gedoneerd aan het Openluchtmuseum in Arnhem en aan ‘Green Village’, een duurzaamheidsproject van de TU Delft dat ook als ‘technologisch partner’ zou fungeren. Het Openluchtmuseum had in 2015 weliswaar verkennende gesprekken gevoerd, maar verbrak het contact nadat Ratelband hun naam en logo zonder toestemming in zijn wervingscampagne gebruikte, alsof de samenwerking al rond was. Desondanks stroomde het geld met miljoenen tegelijk binnen. Binnen een paar jaar had Ratelband al meer dan 15 miljoen euro verzameld.
Wie in één keer grote bedragen ophaalt via obligaties, valt onder streng AFM-toezicht en is verplicht een uitgebreid prospectus op te stellen waarin alle bedrijfsrisico’s tot in detail staan beschreven. Ratelband omzeilde deze plicht door obligaties uit te geven via een reeks afzonderlijke fondsen met namen als Windsharefund I t/m IV, FutureEnergyForAll en GreenRock Convertibles. Hierdoor bleef hij per tranche telkens net onder de wettelijke vrijstellingsgrens waarvoor geen uitgebreid prospectus nodig was, maar slechts een kort informatiedocument. Toen de grens in 2016 op 2,5 miljoen euro lag, haalde hij met € 2.499.500 exact één obligatie minder op. Nadat de grens in 2017 omhoogging naar 5 miljoen euro, gaf hij in 2018 voor 4,9 miljoen euro aan obligaties uit. Zo bleef hij buiten het directe, doorlopende toezicht van de AFM.
Windsharefund lag al jaren overhoop met de toezichthouder:
2019: De AFM legde een last onder dwangsom op vanwege misleidende informatievoorziening aan beleggers.
2021: Het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBb) oordeelde dat Windsharefund beleggers inderdaad beter had moeten informeren. Ratelband had bewust gezwegen over de restwaarde van de onderliggende windmolens, de kostenverdeling en de werkelijke hoogte van zijn eigen managementvergoedingen. Op één onderdeel kreeg Windsharefund gelijk, waardoor de AFM delen van de last moest aanpassen.
2022–2023: Windsharefund stapte succesvol naar de rechter vanwege een persbericht van de AFM over de eerdere zaak. Het Amsterdamse gerechtshof oordeelde in 2023 dat de eerste versie van dat bericht niet neutraal genoeg was. Een later aangepaste, neutralere versie mocht blijven staan.
Ondanks deze tucht- en rechtszaken, en oordelen van de Reclame Code Commissie over misleidende claims rondom de veiligheid van investeringen, kon Ratelband zijn activiteiten voortzetten. Tien jaar lang kregen beleggers elk kwartaal hun rente betaald. Dit zou echter gefinancierd zijn met het geld van nieuwe investeerders (Ponzifraude). Twee van zijn persoonlijke bv’s gingen bovendien leningen aan waarbij de schuld kon worden verhaald op Windsharefund als deze bv’s niet konden terugbetalen.
In totaal bleken er slechts drie windmolens daadwerkelijk te bestaan:
Één windmolen langs een landweg tussen Hochborn en Dautenheim in het zuiden van Duitsland.
Twee windmolens nabij een bos op ruim een uur rijden van Berlijn.
Alle drie de molens zijn 149 meter hoog, hebben rotorbladen van 63 meter en beschikken over een capaciteit van 3 megawatt. Ook na de aankoop hiervan bleef Ratelband grote bedragen ophalen bij beleggers.
Onder de vlag van ClimateRock en GreenRock zette hij een beursgenoteerde SPAC (Special Purpose Acquisition Company) op. In mei 2022 lanceerde Ratelband zijn nieuwe bedrijf ClimateRock op de Nasdaq in New York, waar hij op de digitale beursgong mocht drukken. In zijn speech citeerde hij voormalig VN-baas Kofi Annan en sprak de woorden: “Tien jaar geleden, toen ik nog niet zulke grijze haren had als nu, wist ik al dat ik hier vroeg of laat zou staan om de bel te luiden van de grootste beurs ter wereld.” ClimateRock was op dat moment een lege huls. Het plan was een fusie met GreenRock, een entiteit geregistreerd op de Kaaimaneilanden. Uit documenten ingediend bij de Amerikaanse beurswaakhond SEC bleek dat Ratelband via deze ingewikkelde fusieconstructie probeerde zichzelf 26 miljoen dollar uit te laten keren vanuit de fondsen. Nederlandse beleggers zouden hierdoor afhankelijk worden van een diep in de schulden stekende brievenbusfirma op de Kaaimaneilanden. In 2025 werd ClimateRock vanwege administratieve en financiële onregelmatigheden door Nasdaq weer van de beurs geschrapt.
Op websites als charlesratelband.com, charlesratelband.ai en een citatensite met quotes van onder anderen Arnold Schwarzenegger, Jezus en Abraham Lincoln, gaf hij een inkijkje in zijn levensvisie. Zijn roeping om duurzaam ondernemer te worden ontstond naar eigen zeggen in 2011 na het zien van de films Into the Wild en The King’s Speech.
In oktober 2025 kwamen de eerste berichten naar buiten dat de rentebetalingen aan beleggers ineens uitbleven. Menno Visser, beheerder van de stichting Windsharefund die de belangen van beleggers behartigt, kreeg alleen nog per email en geen telefonisch contact meer. Volgens Visser verbleef Ratelband veel in de VS voor nieuwe fondsen. Ratelband gebruikte die Amerikaanse herstructurering en fusie als excuus voor het uitblijven van de rente.
Kort voor de invallen bleek dat het gebruikte 06-nummer op de website van Future Energy Fund was veranderd in een nepnummer. Met de doorzoekingen door de FIOD en het beslag op onder meer Landgoed Mariëndaal probeert de opsporingsdienst te achterhalen hoeveel van de 23 miljoen euro nog te verhalen is. Behalve de vermoedelijke verduistering onderzoekt de FIOD ook mogelijke witwaspraktijken.
Als de huidige verdenkingen worden bewezen, riskeert Ratelband een jarenlange gevangenisstraf. Bij fraude met een benadelingsbedrag van meer dan 1 miljoen euro hanteren rechters als uitgangspunt een onvoorwaardelijke celstraf van minimaal twee jaar. Bij zeer omvangrijke fraude, witwassen en groot persoonlijk financieel voordeel kan de straf aanzienlijk hoger uitvallen.
Leave a Reply